Bezoekster en vrijwilligster: Annie

Annie Vervoort 2Van eenzaam naar weer vol in de samenleving; Annie (82) over haar leven na het overlijden van haar man

Van 1 tot en met 8 oktober is de Week tegen Eenzaamheid. Ook bij Resto VanHarte wordt er extra aandacht aan dit thema besteed. Resto VanHarte biedt een plek aan tafel voor mensen die in contact willen komen met anderen. Een mooi voorbeeld van iemand die na een moeilijke tijd de draad weer kon oppakken is mevrouw Annie (82 jaar). Zij woont in Tilburg en komt al acht jaar bij Resto VanHarte Tilburg. Resto VanHarte had de eer om haar te interviewen.

Op welke manier speelde eenzaamheid een rol in uw leven?
“In 2004 is mijn man overleden. Het was totaal onverwachts en ik heb helemaal geen afscheid kunnen nemen. Dat was echt een zware klap. In het jaar erna ben ik wel echt eenzaam geweest, ik heb met veel verdriet thuis binnen gezeten. Mijn kinderen en kleinkinderen kwamen wel langs, maar er waren alsnog donkere uren bij. Vooral ’s avonds zit je echt alleen. Toen mijn man nog leefde reisden we veel. Ook kende hij veel mensen door zijn werk bij het theater. Dat viel allemaal weg. Ik had geen zin om te gaan wandelen in mijn eentje, dat is echt moeilijk als je daarvoor altijd met z’n tweeën gaat.”

Wat gebeurde er dat u dit kon doorbreken?
“In een weekblad las ik een artikel over eenzaamheid en over  het wijkcentrum hier in Tilburg. Ik ben er met lood in mijn schoenen naartoe gegaan, het was echt een grote stap. Toen ben ik ergens achterin gaan zitten en eigenlijk moest ik alleen maar huilen. Gelukkig kwam er een ouderenwerker naar mij toe, die zei: ‘Mevrouw, waarom zit u te huilen?’ Ik vertelde toen over mijn man en hij bood aan om samen naar een oplossing te gaan kijken. Ik ben de rest van de avond bij twee dames gaan zitten, dit zijn uiteindelijk ook vriendinnen geworden.”

Wat was de oplossing die jullie vonden?
“Bij hem ben ik verder in gesprek gegaan over mijn eenzaamheid en de verbintenis die ik miste. Uiteindelijk werd er een contactcirkel gestart en ik werd de organisator van de cirkel, die bestond uit vijftien personen. We gingen samen naar het theater, de bioscoop, musea, etc. Al snel breidde het zich uit. Op gegeven moment ben ik ook een spelletjesmiddag gestart in het wijkcentrum, heb ik een rollatorclub opgericht en kwam er een koffietafel. Hierdoor kwam ik niet alleen weer onder de mensen, maar ik hielp ze ook en daar kreeg ik zoveel voldoening van.”

Hoe gaat het nu met u?
“Sinds twee jaar ben ik gestopt met de contactcirkel. Het werd te veel. Mijn aandacht gaat nu ook uit naar jongeren, daar doe ik veel voor. Verder doe ik de wijklunch in het wijkcentrum van CountourdeTwern. Ook heb ik ervoor gezorgd dat er een bankje werd geplaatst voor het wijkcentrum. Ik rol eigenlijk van het ene in het andere. Ik vind het ontzettend belangrijk dat mensen niet alleen komen te zitten, daarom ben ik ook ambassadeur van Met je Hart én van Resto VanHarte."

Dat klinkt als een drukke week!
"Nou, dat is het soms wel. Ik moet ook wel nee zeggen, want anders ga ik er zelf aan onderdoor. Soms is het zo druk dat de kinderen en kleinkinderen van te voren moeten bellen om te vragen of oma wel thuis is. Maar ik krijg echt eer voor mijn werk, hoor. Het geeft me veel voldoening en ook heb ik vijf jaar geleden een lintje gekregen, voor al mijn werk in de wijk, geweldig was dat!”

Hoe bent u bij Resto VanHarte terecht gekomen?
“Acht of negen jaar geleden kwam ik voor het eerst bij Resto VanHarte. Dat was tijdens de eerste avond, we waren toen met vijf personen. Nu is het daar hartstikke druk, soms wel 80 personen! Omdat sommige mensen niet goed ter been zijn, heb ik er bovendien voor gezorgd dat er een busje rijdt naar Resto VanHarte. Ook praat ik veel met andere mensen om ze uit te nodigen voor Resto VanHarte. Dan neem ik ze gratis mee, via de bonnen uit de agenda van de Postcodeloterij, die bonnen krijg ik van iedereen. En dan de keer erna komen ze zelf. Ik merk de laatste tijd wel dat het moeilijker wordt om mensen erbij te krijgen. Ze durven dan eigenlijk niet toe te geven dat ze eenzaam zijn. Hieraan merk je wel dat eenzaamheid soms nog echt een taboe is.”

Nieuwsbrief ontvangen?

 

Contact